Wykroczenia skarbowe



Przepisy prawa karnego skarbowego definiują wykroczenie skarbowe jako czyn zabroniony przez ustawę pod groźbą kary grzywny określonej kwotowo, jeżeli kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu nie przekracza pięciokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia. Podkreślić należy, iż wykroczenie skarbowe nie równa się przestępstwo skarbowe, z uwagi na to, iż przy wykroczeniach społeczna szkodliwość czynu jest niższa niż przy przestępstwach.

Co do zasady, większość wykroczeń skarbowych jest tożsamych z przestępstwami skarbowymi, jeżeli chodzi o znamiona czynu zabronionego. Jednakże są one wypadkami mniejszej wagi, zagrożonymi jedynie karą grzywny. Jako przykłady wykroczeń skarbowych można wskazać przykładowo: 1) uchylanie się od obowiązku podatkowego, 2) zatajenie prowadzenia działalności gospodarczej, 3) oszustwo podatkowe, 4) naruszenie terminu wpłaty podatku, 5) nieprzechowywanie ksiąg rachunkowych, 5) niewydanie faktury lub rachunku, 6) bezpodstawny zwrot podatku, 7) zaniedbanie identyfikacji, 8) zaniedbanie informacji podatkowej, czy 9) niedopełnienie nadzoru. Naruszenie terminu wpłaty podatku polega na uporczywym niewpłacaniu przez podatnika podatku. Wykroczenie to ma charakter indywidualny i może być popełnione jedynie przez podatnika. Termin uiszczenia należności podatkowych zależny jest od rodzaju podatku i określony w poszczególnych ustawach podatkowych. Jednakże w przypadku dokonania wpłaty należnego podatku w całości przed wszczęciem postępowania, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.

Innym rodzajem wykroczenia jest niewyznaczenie osoby obowiązanej do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku do organu podatkowego. Do wyznaczenia takiej osoby uprawiony jest płatnik lub inkasent, który jednocześnie musi zgłosić dane takiej osoby właściwemu miejscowo organowi podatkowemu. Wykroczenie to może być popełnione jedynie umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Zamiar ewentualny polega na tym, że sprawca czynu zabronionego nie ma pewności co do ciążącego na min obowiązku wyznaczenia osoby lub jej zgłoszenia do organu podatkowego. Jednakże sprawca godzi się na to, że niepodjęcie przez niego stosownych działań będzie stanowiło wykroczenie.

Zaniedbanie identyfikacji polega na tym, że podatnik lub płatnik, który wbrew obowiązkowi: 1) nie dokonuje w terminie zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacji objętych nim danych albo też podaje w nim dane niezgodne ze stanem rzeczywistym lub niepełne, 2) dokonuje zgłoszenia więcej niż jeden raz lub 3) nie podaje numeru identyfikacji podatkowej lub podaje numer nieprawdziwy. Wykroczeniem jest również niezłożenie płatnikowi dostarczonego przez podatnika formularza zgłoszenia identyfikacyjnego. Czyny te mają charakter indywidualny i mogą je popełnić jedynie płatnicy lub inkasenci. Wykroczeniem jest także niedopełnienie nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej. Ma ono charakter indywidualny, bowiem dopuścić się go może jedynie osoba obowiązana do nadzoru nad przestrzeganiem reguł. Przez niedopełnienie obowiązku nadzoru należy rozumieć zaniechanie wykonania pewnych czynności wchodzących w zakres nadzoru nad działalnością podmiotu gospodarczego.





Powiązane artykuły