Renta z tytułu niezdolności do pracy



Potrzebujesz porady prawnej?
Zadzwoń po bezpłatną wycenę
537 396 844






Niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu. Dokonywany jest podział na częściową oraz całkowitą niezdolność do pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Natomiast, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Niezdolność do pracy (całkowita oraz częściowa, a także niezdolność do samodzielnej egzystencji) może mieć charakter stały lub okresowy. Bowiem, o ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowań, co do odzyskania takiej zdolności orzeka lekarz orzecznik ZUS – u, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego. W tym stanie rzeczy, lekarz orzecznik ma obowiązek wziąć pod uwagę m.in.: stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w okresie leczenia i rehabilitacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub innej pracy, czy celowość przekwalifikowania zawodowego.

Uprawnionemu do renty z tytułu niezdolności do pracy przysługuje: renta stała, jeżeli niezdolność do pracy jest trwała albo renta okresowa, jeżeli niezdolność do pracy jest okresowa. Renta okresowa przysługuje przez okres wskazany w decyzji organu rentowego. Według przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy (nie dotyczy to jednak ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy jest spowodowana wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy), niezdolność do pracy powstała w określonych przepisami okresach składkowych (np. w okresie zatrudnienia, czy w okresie ubezpieczenia) i okresach nieskładkowych (np. w okresie pobierania zasiłku chorobowego) albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Okres składkowy i nieskładkowy, który jest jedną z przesłanek przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy, uzależniony jest od wieku osoby, w jakim powstała niezdolność do pracy.

Warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej: 1 rok (jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat), 2 lata (jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat), 3 lata (jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat), 4 lata (jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat), 5 lat (jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat). Dopuszczalna jest również możliwość uzyskania tzw. renty szkoleniowej. Przyznaje się ją osobie, która spełnia warunki dla otrzymania renty z tytułu niezdolności do pracy, a w stosunku do której orzeczono celowość przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie. Renta szkoleniowa przysługuje przez okres 6 miesięcy. Okres ten ulega jednak przedłużeniu na czas niezbędny do przekwalifikowania zawodowego, nie dłużej niż o 30 miesięcy. Przedłużenie prawa do renty szkoleniowej następuje na podstawie wniosku starosty. Okres 6 miesięcy może również ulec skróceniu.



Potrzebujesz porady prawnej?
Zadzwoń po bezpłatną wycenę
537 396 844






Powiązane artykuły

Pokaż więcej