Podejmowanie pracy w unii europejskiej



Potrzebujesz porady prawnej?
Zadzwoń po bezpłatną wycenę
537 396 844






1 maja 2004 roku Polska została przyjęta w poczet państw członkowskich Unii Europejskiej, która gwarantuje cztery podstawowe wolności dotyczące rynku wewnętrznego. Jedną z nich, obok swobody przepływu kapitału, towarów i usług, jest swobodny przepływ pracowników. Dodać wszakże należy, iż niektóre z państw członkowskich nie otworzyły całkowicie swoich rynków pracy od razu i skorzystały z możliwości zastosowania tzw. okresów przejściowych, obowiązujących do 2011 roku. Obecenie wszystkie kraje otworzyły swoje rynki pracy dla obywateli polskich i zapewniają im swobodny dostęp do zatrudnienia, równe prawa do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz równe traktowanie w pracy.

Zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego każdy obywatel państw członkowskich ma prawo do swobodnego poszukiwania pracy w innym państwie członkowskim oraz do zatrudnienia w tym państwie bez konieczności uzyskania jakiegokolwiek pozwolenia na pracę. Obywatele Unii Europejskiej mają również prawo zamieszkiwania w takim państwie członkowskim zarówno w okresie zatrudnienia, jak i po ustaniu stosunku pracy. Swobodny przepływ pracowników obejmuje nadto zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy. Oznacza to, iż obowiązuje zasada równego traktowania pracowników, niezależnie od ich obywatelstwa. Osoby pracujące w Unii Europejskiej powinny otrzymywać takie samo wynagrodzenie, jak pracownik wykonujący taką samą pracę, o ile płaca pochodzi z jednego źródła. Dopuszcza się wszakże różnice w wynagrodzeniu, jeżeli wynikają one tylko z czynników obiektywnych, takich jak kwalifikacje, doświadczenie, staż zawodowy. Prawo wspólnotowe przyznaje także pracownikom prawo do otrzymywania równego wynagrodzenia za pracę o równej wartości.

Co więcej przepisy prawa wspólnotowego dają gwarancję równego, jednakowego i wolnego od dyskryminacji traktowania wszystkich obywateli Unii, także w zakresie zabezpieczeń społecznych. Po pierwsze okres, jaki obywatel Unii przepracuje w jakimkolwiek państwie członkowskim wlicza się do podstawy wymiaru emerytury. Co więcej obywatelom Unii przysługuje szereg świadczeń o charakterze socjalnym. Obywatel Unii ma zatem prawo do świadczeń z tytułu choroby, macierzyństwa, może ubiegać się również o zasiłki (np. rodzinne, dla bezrobotnych, pogrzebowe itp.). Podobnie przysługuje mu prawo do odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy, choroby zawodowej itd. Natomiast wysokość takich świadczeń zależy od przepisów obowiązujących w danym państwie członkowskim, na terenie którego przebywa obywatel Unii. Osobom zatrudnionym w państwach członkowskich przysługuje także prawo do świadczeń z opieki zdrowotnej, i to na takich samych zasadach, jakie obowiązują na terenie danego kraju Unii.

Dzięki obowiązującym regulacjom unijnym, świadczenia nabyte w jednym z krajów członkowskich mogą być wypłacane w kraju, w którym uprawniony będzie zamieszkiwał. Przykładowo emerytura uzyskana przez emeryta pracującego w różnych krajach członkowskich, będzie wypłacana w tym kraju, w którym emeryt będzie mieszkał. Podkreślić jednak należy, iż w dalszym ciągu to państwa członkowskie określają wysokość i rodzaje świadczeń, jakie przyznają swoim obywatelom. Podobnie państwa członkowskie samodzielnie określają organizację publicznej służby zdrowia oraz związane z nią świadczenia zdrowotne, przysługujące ich obywatelom.



Potrzebujesz porady prawnej?
Zadzwoń po bezpłatną wycenę
537 396 844






Powiązane artykuły