Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne



Potrzebujesz porady prawnej?
Zadzwoń po bezpłatną wycenę
537 396 844






Jednym z podstawowych elementów polityki przestrzennej państwa jest planowanie przestrzenne. Przez planowanie przestrzenne rozumie się ogół działań, które podejmują organy władz publicznych w celu określenia przeznaczenia terenów oraz sposobu ich zagospodarowania. Podstawą planowania przestrzennego jest ład przestrzenny (takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno – gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne) oraz zasada zrównoważonego rozwoju. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza:  wymagania urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska i ochrony dziedzictwa kulturowego, wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawo własności, potrzeby interesu publicznego.

Głównym narzędziem planowania przestrzennego są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (plany miejscowe). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznają każdemu prawo do zagospodarowania terenu, do którego przysługuje mu tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Oznacza to, że ochronie prawnej podlega interes podmiotów mających tytuł prawny do terenu objętego planem miejscowym albo którego dotyczą ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ne można odmówić właścicielowi nieruchomości prawa do jej zagospodarowania, gdy przewidywane użycie nieruchomości jest zgodne z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (w braku planu– w decyzji o warunkach zabudowy lub zagospodarowania terenu). Podkreślić należy, iż w takich wypadkach pierwszeństwo wyraźnie jest przyznane interesowi publicznemu przed interesem prywatnym.

Planowanie przestrzenne obejmuje: gminy, województwa (regiony) oraz kraj, jak również pewne ponadnarodowe obszary (np. w ramach krajów nadbałtyckich czy innych regionów europejskich). Zasadnicze zadania w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego spoczywają na społecznościach lokalnych – tj. na szczeblu gminnym. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zaś jego uchwalenia dokonuje rada gminy. Polityka przestrzenna województwa jest prowadzona przez organy samorządu województwa. Organy te prowadzą analizy i studia oraz opracowują koncepcje i programy, odnoszące się do obszarów i problemów zagospodarowania przestrzennego. W strategii rozwoju województwa określa się kierunki polityki przestrzennej. Następnie organy samorządu województwa sporządzają plan zagospodarowania przestrzennego województwa, który uchwala sejmik województwa. Plan ten powinien uwzględniać ustalenia przyjętej strategii. Natomiast minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej koordynuje zgodność planów zagospodarowania przestrzennego województw z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju oraz w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego prowadzi współpracę transgraniczną i przygraniczną w zakresie zagospodarowania przestrzennego.

Polityka przestrzennego zagospodarowania kraju określa uwarunkowania, cele i kierunki zrównoważonego rozwoju kraju oraz działania niezbędne do jego osiągnięcia. Polityka ta określa m.in.: podstawowe elementy krajowej sieci osadniczej, wymagania z zakresu ochrony środowiska i zabytków, rozmieszczenie infrastruktury społecznej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym, rozmieszczenie obiektów infrastruktury technicznej i transportowej, strategicznych zasobów wodnych i obiektów gospodarki wodnej, a także obszary problemowe o znaczeniu krajowym, w tym obszary zagrożeń wymagających szczegółowych studiów i planów.



Potrzebujesz porady prawnej?
Zadzwoń po bezpłatną wycenę
537 396 844






Powiązane artykuły